مکان گردشگری، عمارت، در استان فارس شهر پاسارگاد | مشاهده در نقشه
تل تخت محل قرارگیری ارگ سلطنتی کوروش کبیر، متشکل از سنگهای مکعبی بزرگ به ارتفاع ۱۵ متر که در حاشیه شمالی، جنوبی و غربی یک تپه طبیعی بزرگ چیده شدهاند. این سکوی عظیم، زیرساختی برای نصب بناهای باشکوه در دوره هخامنشی بوده است.
در حقیقت، تختگاه بر اساس سنت آن زمان، جایگاه ارگ سلطنتی پایتخت کوروش بزرگ محسوب میشد. کوروش برای ساخت دیوارهای تختگاه از معماران و سنگتراشان ماهر لودیه و ایونی استفاده کرده است. با این حال، به دلیل درگذشت ناگهانی کوروش در سال ۵۳۰ پیش از میلاد ، بیشتر بناهای آن تکمیل نشد.
بر اساس شواهد تاریخی، داریوش بزرگ تنها هشت سال بعد از مرگ کوروش تغییراتی در نقشه اولیه این مجموعه داشته است. او دو پله بزرگ را با خشت بست و تختگاه را به یک دژ یا گنجینه بزرگ تبدیل کرد. این فضا تقریباً ۲۰۰ سال پس از آن به عنوان گنجینه مورد استفاده قرار گرفت و در نهایت توسط سربازان مقدونی تاراج شد.
شواهد باستانشناسی نشان میدهد که تل تخت تنها مکانی در پاسارگاد است که تا حدود ۵۰ سال پس از فروپاشی شاهنشاهی هخامنشیان، به صورت دژ و پادگان نظامی باقی مانده است. دو گنجینه شاخص شامل سکههای سلوکی در این منطقه، گواهی بر این مدعا هستند.
این مکان در طول زمان دستخوش تغییرات شد و در نهایت به پادگان شاهان محلی پارس تبدیل گردید که خود را وارثان هخامنشیان میدانستند. در سال ۲۸۰ پیش از میلاد، این مکان در جریان یک شورش محلی به آتش کشیده شد.
نمای دیوارهای تل تخت و بلوکهای سنگی آن، حکاکیهایی از تقسیمبندی کاری دارد که قرار بود پس از تکمیل نما، تراشیده و پنهان شود. همچنین حفرههای متعددی در دیوارهای این بنا دیده میشود که نشانهای از جدا کردن بستهای آهنی است که مردم محلی پس از فروپاشی هخامنشیان ایجاد کردهاند.
این بنا در فاصله ۲,۳۰۰ متری آرامگاه کوروش قرار دارد و در گذشته به عنوان یک مکان اداری-سلطنتی عمل میکرده است. مردم محلی این بنای عظیم را "تخت مادرسلیمان" مینامند و گاهی هم به آن "تل تخت" گفته میشود.
آثار به دست آمده از این مکان، چهار دوره تاریخی را نشان میدهد:
دوره هخامنشی
دوره سلوکی
دوره ساسانی
دوره پس از اسلام
یکی از مهمترین یافتههای این مکان، نسخه سوم کتیبه معروف "دئو" است که درباره شاهنشاهان هخامنشی است. این کتیبه نشان از هویت تاریخی و سیاسی این بناست.
در حقیقت، تختگاه بر اساس سنت آن زمان، جایگاه ارگ سلطنتی پایتخت کوروش بزرگ محسوب میشد. کوروش برای ساخت دیوارهای تختگاه از معماران و سنگتراشان ماهر لودیه و ایونی استفاده کرده است. با این حال، به دلیل درگذشت ناگهانی کوروش در سال ۵۳۰ پیش از میلاد ، بیشتر بناهای آن تکمیل نشد.
بر اساس شواهد تاریخی، داریوش بزرگ تنها هشت سال بعد از مرگ کوروش تغییراتی در نقشه اولیه این مجموعه داشته است. او دو پله بزرگ را با خشت بست و تختگاه را به یک دژ یا گنجینه بزرگ تبدیل کرد. این فضا تقریباً ۲۰۰ سال پس از آن به عنوان گنجینه مورد استفاده قرار گرفت و در نهایت توسط سربازان مقدونی تاراج شد.
شواهد باستانشناسی نشان میدهد که تل تخت تنها مکانی در پاسارگاد است که تا حدود ۵۰ سال پس از فروپاشی شاهنشاهی هخامنشیان، به صورت دژ و پادگان نظامی باقی مانده است. دو گنجینه شاخص شامل سکههای سلوکی در این منطقه، گواهی بر این مدعا هستند.
این مکان در طول زمان دستخوش تغییرات شد و در نهایت به پادگان شاهان محلی پارس تبدیل گردید که خود را وارثان هخامنشیان میدانستند. در سال ۲۸۰ پیش از میلاد، این مکان در جریان یک شورش محلی به آتش کشیده شد.
نمای دیوارهای تل تخت و بلوکهای سنگی آن، حکاکیهایی از تقسیمبندی کاری دارد که قرار بود پس از تکمیل نما، تراشیده و پنهان شود. همچنین حفرههای متعددی در دیوارهای این بنا دیده میشود که نشانهای از جدا کردن بستهای آهنی است که مردم محلی پس از فروپاشی هخامنشیان ایجاد کردهاند.
این بنا در فاصله ۲,۳۰۰ متری آرامگاه کوروش قرار دارد و در گذشته به عنوان یک مکان اداری-سلطنتی عمل میکرده است. مردم محلی این بنای عظیم را "تخت مادرسلیمان" مینامند و گاهی هم به آن "تل تخت" گفته میشود.
آثار به دست آمده از این مکان، چهار دوره تاریخی را نشان میدهد:
دوره هخامنشی
دوره سلوکی
دوره ساسانی
دوره پس از اسلام
یکی از مهمترین یافتههای این مکان، نسخه سوم کتیبه معروف "دئو" است که درباره شاهنشاهان هخامنشی است. این کتیبه نشان از هویت تاریخی و سیاسی این بناست.
باغ عفیف آباد باغ موزه نظامی گلشن با زیبایی های صفوی
مکان گردشگری، عمارت، در استان فارس شهر شیراز | مشاهده در نقشه
مکان گردشگری، عمارت، در استان فارس شهر شیراز | مشاهده در نقشه
باغ عفیفآباد یکی از قدیمیترین و معروفترین باغهای شیراز است که ریشهاش به دوره صفویه برمیگردد. این باغ در طول تاریخ تحت عنوانهای مختلفی شناخته شده است. در آن زمان به آن باغ گلشن گفته میشد و محل اقامت و پذیرایی از مهمانان بود.
اما در دوره قاجار ، این باغ به عفیفه خانم ، خواهرزاده میرزا علیخان قوامالملک، واگذار شد و از آن پس نام عفیفآباد را گرفت. این خاندان والی شیراز، یکی از خاندانهای بزرگ و مؤثر در حوزه سیاسی و فرهنگی شیراز بودند و مجموعههای متعددی را در شیراز بنا کردهاند.
ساختمان اصلی باغ شامل یک عمارت دوبلکس مجلل است که دارای نزدیک به ۳۰ اتاق و تالار است. تمامی اتاقها با سقفهای چوبی، گچبری و کاشیکاریهای ظریف تزیین شدهاند. این بنا از الگوی معماری سنتی ایرانی پیروی میکند و دارای حیاط مرکزی، فضای تابستاننشین و زمستاننشین است.
اما چیزی که این باغ را به یک مقصد گردشگری تبدیل کرده، موزه نظامی است که در طبقه پایینی ساختمان اصلی مستقر شده است. این موزه شامل سلاحهای سرد و گرم، شمشیرهای قدیمی، توپ، تانک، خودروی تشییع جنازه رضاشاه و سایر وسایل نظامی است که گویی تاریخ نظامی ایران را در قالب یک مجموعه روایت میکنند.
این باغ در سال ۱۳۵۱ ه.ش به عنوان یکی از آثار ملی ایران ثبت شد و از آن زمان تاکنون توسط سازمانهای میراث فرهنگی مورد حمایت قرار گرفته است. در سالهای گذشته، این مکان به عنوان موزه گلشن شناخته میشد و در حال حاضر یکی از مهمترین موزههای نظامی شیراز در آن قرار دارد.
در زمان پهلوی، این بنا به عنوان مرکز آموزشی و فرهنگی مورد استفاده قرار گرفت و حتی ورودی آن را به عنوان یکی از مراکز فرهنگی شیراز بازسازی کردند . متاسفانه در برخی نقاط، اضافه کردن عناصر جدید مثل کپسولهای آتشنشانی روی آینهکاریها یا استفاده از لامپهای مدرن ، با هویت تاریخی بنا تناقض دارد.
اما در دوره قاجار ، این باغ به عفیفه خانم ، خواهرزاده میرزا علیخان قوامالملک، واگذار شد و از آن پس نام عفیفآباد را گرفت. این خاندان والی شیراز، یکی از خاندانهای بزرگ و مؤثر در حوزه سیاسی و فرهنگی شیراز بودند و مجموعههای متعددی را در شیراز بنا کردهاند.
ساختمان اصلی باغ شامل یک عمارت دوبلکس مجلل است که دارای نزدیک به ۳۰ اتاق و تالار است. تمامی اتاقها با سقفهای چوبی، گچبری و کاشیکاریهای ظریف تزیین شدهاند. این بنا از الگوی معماری سنتی ایرانی پیروی میکند و دارای حیاط مرکزی، فضای تابستاننشین و زمستاننشین است.
اما چیزی که این باغ را به یک مقصد گردشگری تبدیل کرده، موزه نظامی است که در طبقه پایینی ساختمان اصلی مستقر شده است. این موزه شامل سلاحهای سرد و گرم، شمشیرهای قدیمی، توپ، تانک، خودروی تشییع جنازه رضاشاه و سایر وسایل نظامی است که گویی تاریخ نظامی ایران را در قالب یک مجموعه روایت میکنند.
این باغ در سال ۱۳۵۱ ه.ش به عنوان یکی از آثار ملی ایران ثبت شد و از آن زمان تاکنون توسط سازمانهای میراث فرهنگی مورد حمایت قرار گرفته است. در سالهای گذشته، این مکان به عنوان موزه گلشن شناخته میشد و در حال حاضر یکی از مهمترین موزههای نظامی شیراز در آن قرار دارد.
در زمان پهلوی، این بنا به عنوان مرکز آموزشی و فرهنگی مورد استفاده قرار گرفت و حتی ورودی آن را به عنوان یکی از مراکز فرهنگی شیراز بازسازی کردند . متاسفانه در برخی نقاط، اضافه کردن عناصر جدید مثل کپسولهای آتشنشانی روی آینهکاریها یا استفاده از لامپهای مدرن ، با هویت تاریخی بنا تناقض دارد.
باغ دلگشا نفس بهار نارنج در قلب قدیمیترین باغ شیراز
مکان گردشگری، عمارت، در استان فارس شهر شیراز | مشاهده در نقشه
مکان گردشگری، عمارت، در استان فارس شهر شیراز | مشاهده در نقشه
باغ دلگشا یکی از قدیمیترین و زیباترین باغهای شیراز است که قدمت آن به دوره ساسانیان برمیگردد. مرمتها و توسعه آن در دوره صفویه، قاجار و دهه ۴۰ شمسی توسط دودمان پهلوی صورت گرفته است و در نزدیکی آرامگاه سعدی قرار دارد.
معماری این باغ به سبک باغهای ایرانی است و شامل یک عمارت سهطبقه مجلل در وسط باغ است که به کوشک دلگشا معروف است. این بنای زیبا با آیینهکاریهای ظریف، گچبریها، نقاشیها و سقفهای چوبی ، زیباییهای برجستهای دارد.
در طبقه همکف، موزه سکه و اسکناس قرار دارد و در طبقه بالا، موزه رادیو و تلویزیون با شیوهای جذاب از فناوریهای قدیمی نمایش داده شده است.
اما چیزی که واقعاً قلب گردشگران را فتح میکند، فضای سبز و طبیعت بینظیر این باغ است . درختان نارنج، پرتقال و نخلهای بلند که در طول مسیر رد میشوند، بوی معطر بهار را در تمام فضا پخش میکنند.
حدود ۴,۵۰۰ درخت نارنج در این باغ وجود دارد و در فصل بهار، شکوفههای سفید و خوشبوی نارنج فضایی مستکننده ایجاد میکنند.
در وسط باغ، آبنمایی بلند و طویل وجود دارد که از لابهلای درختان میگذرد. مقابل عمارت اصلی نیز استخری بزرگ قرار دارد که انعکاس بنای سهطبقه در آب آن، یک صحنه عکاسی فوقالعاده فراهم میکند.
این باغ در طول تاریخ مرتبهای تاریخی و فرهنگی داشته است. در زمان قوامالملک شیرازی ، این باغ به عنوان بخشی از مجموعه خاندان قوام خریداری و بازسازی شد.
همچنین در دهه ۱۳۴۰ شمسی ، شهرداری شیراز عملیات بازسازی دیگری را در این مکان انجام داد.
در طول مسیر ورودی، با یک آبنمای بلند و فوارههای متعدد مواجه میشوید که در فصل بهار، آب جاری و زیبا دارد. در پشت باغ نیز درختان سرو، نارنج و نخلهایی قرار دارند که به نوعی نمادی از ثبات و زیبایی ایرانی هستند. در طبقه سوم کوشک، نماهای زیبایی از کل باغ دیده میشود که برای عکاسی بینظیر است. همچنین در گوشههای باغ، نقشهای باستانی، گچبریها و کندهکاریهایی از دیوارها دیده میشود که گواهی از عمر تاریخی این مکان است.
معماری این باغ به سبک باغهای ایرانی است و شامل یک عمارت سهطبقه مجلل در وسط باغ است که به کوشک دلگشا معروف است. این بنای زیبا با آیینهکاریهای ظریف، گچبریها، نقاشیها و سقفهای چوبی ، زیباییهای برجستهای دارد.
در طبقه همکف، موزه سکه و اسکناس قرار دارد و در طبقه بالا، موزه رادیو و تلویزیون با شیوهای جذاب از فناوریهای قدیمی نمایش داده شده است.
اما چیزی که واقعاً قلب گردشگران را فتح میکند، فضای سبز و طبیعت بینظیر این باغ است . درختان نارنج، پرتقال و نخلهای بلند که در طول مسیر رد میشوند، بوی معطر بهار را در تمام فضا پخش میکنند.
حدود ۴,۵۰۰ درخت نارنج در این باغ وجود دارد و در فصل بهار، شکوفههای سفید و خوشبوی نارنج فضایی مستکننده ایجاد میکنند.
در وسط باغ، آبنمایی بلند و طویل وجود دارد که از لابهلای درختان میگذرد. مقابل عمارت اصلی نیز استخری بزرگ قرار دارد که انعکاس بنای سهطبقه در آب آن، یک صحنه عکاسی فوقالعاده فراهم میکند.
این باغ در طول تاریخ مرتبهای تاریخی و فرهنگی داشته است. در زمان قوامالملک شیرازی ، این باغ به عنوان بخشی از مجموعه خاندان قوام خریداری و بازسازی شد.
همچنین در دهه ۱۳۴۰ شمسی ، شهرداری شیراز عملیات بازسازی دیگری را در این مکان انجام داد.
در طول مسیر ورودی، با یک آبنمای بلند و فوارههای متعدد مواجه میشوید که در فصل بهار، آب جاری و زیبا دارد. در پشت باغ نیز درختان سرو، نارنج و نخلهایی قرار دارند که به نوعی نمادی از ثبات و زیبایی ایرانی هستند. در طبقه سوم کوشک، نماهای زیبایی از کل باغ دیده میشود که برای عکاسی بینظیر است. همچنین در گوشههای باغ، نقشهای باستانی، گچبریها و کندهکاریهایی از دیوارها دیده میشود که گواهی از عمر تاریخی این مکان است.
باغ ارم بوی بهشت از باغ گل میراث جهانی یونسکو
مکان گردشگری، عمارت، در استان فارس شهر شیراز | مشاهده در نقشه
مکان گردشگری، عمارت، در استان فارس شهر شیراز | مشاهده در نقشه
باغ ارم یکی از زیباترین و قدیمیترین باغهای ایران است که در شمال شهر شیراز واقع شده و امروزه به عنوان یک باغ گیاهشناسی زیر نظر دانشگاه شیراز مدیریت میشود.
باغ ارم حدود سده ۱۱ میلادی (قرن چهاردهم هجری قمری)، زمان سلجوقیان ساخته شده و تعمیرات و توسعه آن در زمان کریمخان زند، ناصرالدینشاه قاجار و دهه ۱۳۴۰ شمسی در حکومت پهلوی صورت پذیرفته است و در سال ۱۳۹۰ به عنوان یکی از ۹ باغ ایرانی در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد و از این لحاظ، یکی از نمونههای برجسته هنر باغسازی ایرانی محسوب میشود.
ساختمان اصلی باغ، یک عمارت سهطبقه مجلل است که در مرکز باغ قرار دارد.
این بنای شاهانه با کاشیکاریهای رنگارنگ، گچبریهای ظریف و نقاشیهای دیواری ، نمادی از هنر و معماری ایرانی است.
در جلوی عمارت، حوضی بزرگ قرار دارد که انعکاس بنای سهضلعی روی آب، صحنهای عکاسی فوقالعاده فراهم میکند.
اما چیزی که اینجا را به یک مقصد گردشگری برجسته تبدیل کرده، تنوع گیاهی غنی است.
در این باغ، انواع درختان میوه، گیاهان زینتی و گلهای محلی و خارجی را میتوان دید که هر کدام با نام و مشخصاتشان روی تابلوهایی در کنارشان نصب شده است.
گلستان رز در این باغ شامل بیش از ۳۰۰ نوع گل رز است که در فصل بهار، تمام فضا را رنگارنگ میکند.
درختان سروناز باغ ارم با ارتفاع ۳۵ متری و عمری بالغبر ۲۰۰ ساله ، یکی از مشهورترین جاذبههای این مکان هستند.
این درختان که در طول مسیرهای اصلی باغ رد میشوند، به خوبی سایه فضای باغ را فراهم کرده و هوا را خنک میکنند.
این باغ در طول تاریخ، محل اقامت شاهان، خاندانهای سلطنتی و سران ایل قشقایی بوده است.
در زمان قاجار، حاج حسنعلی خان نصیرالملک، ساختمان فعلی باغ را با الهام از معماری صفویه و زندیه بنا کرد.
در زمان پهلوی هم این باغ به دانشگاه شیراز واگذار شد و از آن پس به عنوان مرکزی علمی و گیاهشناسی بهرهبرداری شد.
در داخل عمارت اصلی، موزه سنگهای قیمتی و طبیعی قرار دارد که شامل انواع سنگهای نادر، گوهر و یادگارهای تاریخی است.
همچنین در طبقه بالایی، فضایی برای نمایش دائمی از محصولات فرهنگی و هنری شیراز فراهم شده است.
در مجاورت عمارت، کافههای سنتی و فروشگاههای صنایع دستی قرار دارند که میتوانید از آنها استفاده کنید.
در فصل بهار، شربت بهارنارنج در این کافهها فروخته میشود و تجربهای ویژه از طعم و فرهنگ شیرازی به بازدیدکننده القا میکند.
این باغ همچنین دارای یک گلخانه است که در آن گیاهان نادر و خارجی نگهداری میشوند.
همچنین آبنمایی طولانی و فوارههای متعدد در باغ وجود دارند که در فصل بهار و تابستان، هوای دلنشینی به فضا میدهند.
این باغ به دلیل موقعیت خاصش در خیابان ارم، خود خیابان ارم را به یکی از زیباترین معابر شیراز تبدیل کرده است.
در فصل پاییز، رنگهای طبیعی درختان این خیابان، فرصتی عالی برای عکاسی و گردشگری فراهم میکند.
باغ ارم حدود سده ۱۱ میلادی (قرن چهاردهم هجری قمری)، زمان سلجوقیان ساخته شده و تعمیرات و توسعه آن در زمان کریمخان زند، ناصرالدینشاه قاجار و دهه ۱۳۴۰ شمسی در حکومت پهلوی صورت پذیرفته است و در سال ۱۳۹۰ به عنوان یکی از ۹ باغ ایرانی در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد و از این لحاظ، یکی از نمونههای برجسته هنر باغسازی ایرانی محسوب میشود.
ساختمان اصلی باغ، یک عمارت سهطبقه مجلل است که در مرکز باغ قرار دارد.
این بنای شاهانه با کاشیکاریهای رنگارنگ، گچبریهای ظریف و نقاشیهای دیواری ، نمادی از هنر و معماری ایرانی است.
در جلوی عمارت، حوضی بزرگ قرار دارد که انعکاس بنای سهضلعی روی آب، صحنهای عکاسی فوقالعاده فراهم میکند.
اما چیزی که اینجا را به یک مقصد گردشگری برجسته تبدیل کرده، تنوع گیاهی غنی است.
در این باغ، انواع درختان میوه، گیاهان زینتی و گلهای محلی و خارجی را میتوان دید که هر کدام با نام و مشخصاتشان روی تابلوهایی در کنارشان نصب شده است.
گلستان رز در این باغ شامل بیش از ۳۰۰ نوع گل رز است که در فصل بهار، تمام فضا را رنگارنگ میکند.
درختان سروناز باغ ارم با ارتفاع ۳۵ متری و عمری بالغبر ۲۰۰ ساله ، یکی از مشهورترین جاذبههای این مکان هستند.
این درختان که در طول مسیرهای اصلی باغ رد میشوند، به خوبی سایه فضای باغ را فراهم کرده و هوا را خنک میکنند.
این باغ در طول تاریخ، محل اقامت شاهان، خاندانهای سلطنتی و سران ایل قشقایی بوده است.
در زمان قاجار، حاج حسنعلی خان نصیرالملک، ساختمان فعلی باغ را با الهام از معماری صفویه و زندیه بنا کرد.
در زمان پهلوی هم این باغ به دانشگاه شیراز واگذار شد و از آن پس به عنوان مرکزی علمی و گیاهشناسی بهرهبرداری شد.
در داخل عمارت اصلی، موزه سنگهای قیمتی و طبیعی قرار دارد که شامل انواع سنگهای نادر، گوهر و یادگارهای تاریخی است.
همچنین در طبقه بالایی، فضایی برای نمایش دائمی از محصولات فرهنگی و هنری شیراز فراهم شده است.
در مجاورت عمارت، کافههای سنتی و فروشگاههای صنایع دستی قرار دارند که میتوانید از آنها استفاده کنید.
در فصل بهار، شربت بهارنارنج در این کافهها فروخته میشود و تجربهای ویژه از طعم و فرهنگ شیرازی به بازدیدکننده القا میکند.
این باغ همچنین دارای یک گلخانه است که در آن گیاهان نادر و خارجی نگهداری میشوند.
همچنین آبنمایی طولانی و فوارههای متعدد در باغ وجود دارند که در فصل بهار و تابستان، هوای دلنشینی به فضا میدهند.
این باغ به دلیل موقعیت خاصش در خیابان ارم، خود خیابان ارم را به یکی از زیباترین معابر شیراز تبدیل کرده است.
در فصل پاییز، رنگهای طبیعی درختان این خیابان، فرصتی عالی برای عکاسی و گردشگری فراهم میکند.
باغ جهان نما نفسهای تاریخ و فرهنگ در میان نارنج و سرو
مکان گردشگری، عمارت، در استان فارس شهر شیراز | مشاهده در نقشه
مکان گردشگری، عمارت، در استان فارس شهر شیراز | مشاهده در نقشه
باغ جهاننما یکی از قدیمیترین و زیباترین باغهای شیراز است که در شمال شرقی این شهر، در خیابان حافظ و در نزدیکی آرامگاه حافظ قرار دارد.
این باغ که از قرن هشتم هجری قمری وجود داشته، در زمانهای مختلف تحت عنوانهای گوناگونی شناخته شده است. در دوره زندیه به "باغ وکیل" و در دوره قاجار به "جهاننما" تغییر نام داد.
عمارت مرکزی این باغ، یک بنای هشتضلعی است که شباهت زیادی به کلاه فرنگی (موزه پارس) دارد. این کوشک دارای چهار شاهنشین است که قدمت آن به دوره کریمخان زند برمیگردد. این بنا در زمان حکومت کریمخان، به عنوان مکانی برای پذیرایی از مهمانان و شخصیتهای مهم استفاده میشده است.
باغ جهاننما دارای یک طرح منظم و متقارن است. در وسط بنا حوضی از سنگ مرمره یکپارچه قرار دارد و در ضلع مقابل، یک جُوی آب با فوارههای متعدد که نماد آبادانی و زیبایی این مکان است.
فضای سبز این باغ گسترده است و شامل درختان سرو، نارنج، شمشاد، رزهای رنگارنگ، بنفشه و گل داوودی است که در تمام فصول سال زیبایی خاصی به فضا میدهند. درختان قدیمی و کهنسال، به همراه کندهکاریهای ظریف روی تنه درختان خشکیده ، حس فرهنگی و هنری خاصی را القا میکنند.
این باغ حوالی زمان آل مظفر کامل شده و در زمان تیمور گرگانی (تیمور لنگ)، به حدی جذابیت داشت که او از آن الهام گرفت و در سمرقند خود، یک باغ مشابه با همین نام احداث کرد.
عمارت داخلی باغ در سال ۱۱۸۵ ه.ق ساخته شد و دارای اتاقهای دو طبقه است که در میان چهار شاهنشین قرار گرفتهاند. از جذابیتهای دیگر این باغ، کاشیکاریهای قدیمی در مسیر ورودی است که دارای نقشهای زیبایی هستند.
باغ جهاننما در گذشته آب را از رودخانه رکنی دریافت میکرد و امروزه نیز با حوضها، جویهای زیبا و فوارههای بلندش، هوای خنک و دلنوازی را به این فضا میدهد.
این باغ که از قرن هشتم هجری قمری وجود داشته، در زمانهای مختلف تحت عنوانهای گوناگونی شناخته شده است. در دوره زندیه به "باغ وکیل" و در دوره قاجار به "جهاننما" تغییر نام داد.
عمارت مرکزی این باغ، یک بنای هشتضلعی است که شباهت زیادی به کلاه فرنگی (موزه پارس) دارد. این کوشک دارای چهار شاهنشین است که قدمت آن به دوره کریمخان زند برمیگردد. این بنا در زمان حکومت کریمخان، به عنوان مکانی برای پذیرایی از مهمانان و شخصیتهای مهم استفاده میشده است.
باغ جهاننما دارای یک طرح منظم و متقارن است. در وسط بنا حوضی از سنگ مرمره یکپارچه قرار دارد و در ضلع مقابل، یک جُوی آب با فوارههای متعدد که نماد آبادانی و زیبایی این مکان است.
فضای سبز این باغ گسترده است و شامل درختان سرو، نارنج، شمشاد، رزهای رنگارنگ، بنفشه و گل داوودی است که در تمام فصول سال زیبایی خاصی به فضا میدهند. درختان قدیمی و کهنسال، به همراه کندهکاریهای ظریف روی تنه درختان خشکیده ، حس فرهنگی و هنری خاصی را القا میکنند.
این باغ حوالی زمان آل مظفر کامل شده و در زمان تیمور گرگانی (تیمور لنگ)، به حدی جذابیت داشت که او از آن الهام گرفت و در سمرقند خود، یک باغ مشابه با همین نام احداث کرد.
عمارت داخلی باغ در سال ۱۱۸۵ ه.ق ساخته شد و دارای اتاقهای دو طبقه است که در میان چهار شاهنشین قرار گرفتهاند. از جذابیتهای دیگر این باغ، کاشیکاریهای قدیمی در مسیر ورودی است که دارای نقشهای زیبایی هستند.
باغ جهاننما در گذشته آب را از رودخانه رکنی دریافت میکرد و امروزه نیز با حوضها، جویهای زیبا و فوارههای بلندش، هوای خنک و دلنوازی را به این فضا میدهد.